Κυρίες και Κύριοι, εβδομήντα χρόνια επένδυση ζωής, δεν μας κάνουν, οπωσδήποτε σοφούς. Ούτε βεβαίως πλούσιους, με του παρόντος αιώνος τα νοήματα. Ίσως όμως μας κάνουν επαρκείς, προκειμένου να λάβουμε δεσμεύσεις, απέναντι στον εαυτό μας -επιτέλους- αλλά κυρίως προς στον Θεό. Τα γράφω έτσι, διότι ένας χριστιανός, πρέπει να ομολογεί. Ισχυρίζομαι δε, πως αρκεί να είσαι χριστιανός. Καλός ή Σωστός Χριστιανός, δεν πρέπει να σημαίνει κάτι. είσαι ή δεν είσαι.
Στα εβδομήντα χρόνια μου, είναι καιρός να βάλω τον απείθαρχο μου "τζίτζικα" στη θέση που του αξίζει, και σαν τον ταπεινό "μέρμηγκα", να συλλέξω σιωπηλά, τα χρήσιμα εφόδια για την αναμονή της Μεγάλης Ημέρας του Αιώνος των Αιώνων.
Πορεύομαι με Πίστη;
Χαρίζω όση απαιτείται, Αγάπη;
Εργάζομαι με περίσσευμα, Ελπίδας;
Έχω Νου Θεού;
Εξασκώ την Υπομονή, αθόρυβα;
Μήπως με την ταπεινολογία μου, εξορίζω την Ταπείνωση μου;
Τι με εμποδίζει να έχω Διάκριση;
Τι μου εμποδίζει την πνευματική ή και υλική Ελεημοσύνη;
Με βοηθάει η Καινή Διαθήκη, να κατανοήσω τις Άγιες Γραφές;
Συγχωρώ με το "πνεύμα" Του Ιησού Χριστού;
Τότε, είναι αυθόρμητη η προσευχή μου, και γρήγορη -ως αστραπή- προς τον Θεό οδεύει.
Εκ Της Αγίας Τριάδος, προς τους ταπεινούς, η Θεία Χάρη Υπερπερισσεύει.
Εβδομήντα Χρόνια, εις Δόξα Του Θεού.
