Συντονιστείτε με την προσπάθειά μας και με ένα «κλικ» αποκτείστε άμεση πρόσβαση στη γνώση

Βίλυ Αργυρούδη, moirasou.org

Βασικά καλημέρα σας…Facebook, msn, wikipedia, myspace, blogs, εφημερίδες, περιοδικά, αγγελίες…
Φτάνει…
Στοπ…
Δεν προλαβαίνω, λυπηθείτε με…
Ναι, κανείς δεν διαφωνεί με τη γνωστή ρήση: «Η γνώση είναι δύναμη εξουσίας». Ναι, όλοι συμφωνούμε ότι η άγνοια είναι
σκλαβιά και η γνώση ελευθερία. Ναι, όλοι έχουμε την ανάγκη να μάθουμε τα νέα ολόκληρης της χώρας και να χαλαρώσουμε
διαβάζοντας ανέκδοτα, βλέποντας βιντεάκια και «μπλογκάροντας».
Όχι, δεν έχουμε όλοι την πολυτέλεια του χρόνου να το κάνουμε με την άνεσή μας. (Πως είπαμε, βρε Μηνά, την ηλεκτρονική
διεύθυνση του «Πρώτου Θέματος»; Να πατήσω .gr ή μήπως είναι .com;)
Συντονιστείτε με την προσπάθειά μας και με ένα «κλικ» αποκτείστε άμεση πρόσβαση στη γνώση.
Τόσο απλά.
Τόσο εύκολα.
Τόσο σύντομα.
Τι χρειάζεσαι; Νέα από ολόκληρη την Ελλάδα, στοιχεία επικαιρότητας, πληροφόρηση για τον καιρό, πολιτιστικές ειδήσεις και
«απόψεις»; Πες το κι έγινε!
Ο χρόνος είναι χρήμα! Και τι με αυτό; Τώρα που δεν έχουμε χρήμα (βλέπετε, οικονομική κρίση φωνάζουν υπουργοί και
Πρωθυπουργοί), πρέπει να μην έχουμε και χρόνο; Δεν φτάνει που χάνουμε στο πιτς φιτίλι το μισθό μας, τις αντοχές μας και
τη ψυχραιμία μας με όσα ακούμε και βλέπουμε; Πρέπει να χάνουμε και τον χρόνο μας;
Εμπιστευτείτε μας και δεν θα χάσετε τίποτα από τα παραπάνω!
Καλή πλοήγηση!Βίλυ Αργυρούδη
Ιανουάριος 2009 στο epifyllis.gr

Από: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=18222

Φεύγω, αποφεύγω ή ξεφεύγω;

15/09/2012

Photo: Gianfranco Liccardo

της Βίλυς Αργυρούδη 

 

 

Εγώ από τη μία, οι «τάσεις φυγής μου» από την άλλη. Ανάμεσά μας, μόνο ένα τάβλι. Ξύλινο. «Πόρτες ή πλακωτό;», ρωτάω. «Φεύγα», μου απαντάνε κοφτά. Ο «αντίπαλός» μου σε αυτό το παιχνίδι, βλέπετε, δε σκοπεύει να μου χαριστεί. Αμείλικτος, με κοιτάει σαδιστικά στα μάτια. Ακουμπάει αργά αργά την πλάτη του στην καρέκλα και περιμένει στωικά την επόμενη κίνησή μου. Εκείνος δε βιάζεται, έχει χρόνο. Εγώ έχω μείνει να κοιτάω την κλεψύδρα με απόγνωση.
Φεύγω. Πώς; Μένω. Πού;
Δεν λιποτάχτησα ποτέ μέχρι σήμερα. Εδώ, να πληρώσω τους φόρους μου. Εδώ, να τιμήσω την χώρα μου. Εδώ, να την υποστηρίξω όταν κάποιοι τόλμησαν να την κακολογήσουν. Εδώ! Και τώρα αυτή η χώρα με στέλνει αλλού. Με το «έτσι θέλω». Με αναγκάζει σε φυγή σήμερα, για να με κατηγορήσει αύριο ότι στα δύσκολα την εγκατέλειψα. Με προτρέπει σε φευγάλα σήμερα, για να ζητήσει αύριο τα ρέστα από τον «απλήρωτο λογαριασμό» της.
Φεύγω. Πώς; Μένω. Πού;
Να φύγω. Να μαζέψω τα μπογαλάκια μου, να ρίξω πίσω μου μια φευγαλέα ματιά και ας έρθει η Ελλάδα, η ίδια, αυτοπροσώπως, να με φυγαδεύσει. Και θα έρθει εκείνη η μέρα –ακούστε που σας λέω- που θα με χρειαστεί και πάλι πίσω, θα τρέξει να με προλάβει μα τζάμπα ο κόπος: Θα είμαι πια φευγάτη. Γιατί; Επειδή «φευγάτη» ήμουν πάντα. «Φευγάτη», όπως λέμε εκτός πραγματικότητας. «Φευγάτη», όπως λέμε εκτός αυτής της πραγματικότητας. Της δικής τους. Με τους ανέργους στις ουρές του ΟΑΕΔ, με τους καρκινοπαθείς χωρίς τα φάρμακά τους, με τους συνταξιούχους να μαζεύουν τρόφιμα από τα σκουπίδια και με τα παιδιά στο σχολείο να λιποθυμάνε από τον υποσιτισμό.
Φυγάς, λοιπόν. Φυγάς από την ίδια μου τη χώρα. Κι όταν θα δω την Ελλάδα να με πλησιάζει, θα αλλάξω δρόμο, μήπως και καταφέρω να την αποφύγω. Όπως απέφυγε κι εκείνη εμένα κάπως, κάπου, κάποτε. Θα την αποφύγω αλλά δεν θα της ξεφύγω. Θα την προσπεράσω αλλά δεν θα την ξεπεράσω.
Η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει και ο «αντίπαλός» μου παίρνει ξανά θέση ετοιμότητας, έτοιμος να με δικάσει. Θέλω να φυγοδικήσω αλλά αυτή η επιλογή δεν είναι ανάμεσα στις εναλλακτικές μου. Κλείνω το τάβλι και το «φεύγα» τελειώνει απρόσμενα. Άδοξα. Χωρίς νικητή. Δίχως ηττημένο. Αυτός που φεύγει δεν νικά. Αυτός που μένει;
Μεγαλώνουμε με δυσκολίες, σπουδάζουμε με θυσίες και φεύγουμε στο εξωτερικό με σπασμένα φτερά. Την ίδια ώρα που οι κάθε λογής Κασιδιάρηδες πουλάνε αντριλίκι στα τηλεοπτικά παράθυρα, την ίδια περίοδο που η Τρόικα αλωνίζει ανεξέλεγκτα στα σοκάκια μου, την ίδια χρονιά που είχα σημειώσει ως deadline στο ημερολόγιο μου -όταν ήμουν ακόμα στο σχολείο- ότι θα είχα καταφέρει να έχω μια δουλειά με προοπτικές, με ικανοποιητικό μισθό, αντίστοιχο της εργασίας μου και μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να την ζήσω όπως μου αξίζει.
Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια. Κυριολεκτικά. Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ…

*Η Βίλυ Αργυρούδη είναι κοινωνιολόγος.

Οι εκπτώσεις και οι έκπτωτοι. Protagon

30/07/2012

PROTAGON: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=17200

Photo: flubberwinkle/Flickr

της Βίλυς Αργυρούδη 

Παρασκευή απόγευμα. Βόλτα στα μαγαζιά. Εκπτώσεις. Λάθος. Όχι εκπτώσεις. Ξεπούλημα. Κάτω από το κόστος. Έλα, κόσμε, πάρε. Κι όμως… Ο κόσμος δεν θα πάρει. Δεν μπορεί, δεν έχει όρεξη, τι να πρωτοπάρει, πού να πρωτοδώσει τον οβολό του; Και ο καταστηματάρχης ξανά-μανά με άδεια χέρια, με άδεια τσέπη, με άδεια ταμεία.
Άτιμο πράγμα οι εκπτώσεις! Γεμίζουν εμπόρους και καταναλωτές με προσδοκίες, καταλήγοντας να απογοητεύουν και τους δυο, μετά τη λήξη τους. Όπως συμβαίνει, αν το καλοσκεφτούμε, και με τις εκπτώσεις που κάνουμε καθημερινά στις ζωές μας…
Όταν ήμουν μικρή, έκανα μεγαλεπήβολα όνειρα. Όταν θα μεγάλωνα, θα γινόμουν μια τρανή δημοσιογράφος και ταυτόχρονα θα έφτιαχνα μια ευτυχισμένη οικογένεια με τρία (τουλάχιστον) παιδιά. Θα είχαμε έναν τεράστιο κήπο για να παίζουν και ένα σπίτι μπροστά στη θάλασσα για τις μικρές μας αποδράσεις. Θα φορτώναμε το υπερπολυτελές αμάξι μας και βουρ στον μικρό μας παράδεισο. Τα βράδια θα μαζευόμασταν στο μπαλκόνι με καλούς φίλους, θα πίναμε κρασί υπό το φως των κεριών και αφού τα παιδιά θα κοιμόντουσαν και οι φίλοι θα επέστεφαν στους δικούς τους μικρούς παραδείσους, θα κάναμε βόλτα με τον άνδρα μου στην ακροθαλασσιά, ανταλλάσοντας για ακόμα ένα βράδυ όρκους αιώνιας αγάπης.
Στοπ και πάμε πάλι από την αρχή: Όταν ήμουν μικρή, είχα πάρει αγκαλιά το ροζ συννεφάκι μου και αρμένιζα. Η ζωή, όμως, με δίδαξε από νωρίς ότι είμαι υποχρεωμένη να κάνω ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ αν θέλω να επιβιώσω, να βάζω νερό στο κρασί μου, να κατεβάζω τον πήχη μου, μήπως και κάποια μέρα καταφέρω να τον πλησιάσω…
Έτσι, κι εγώ, κι εσύ, μάθαμε να κάνουμε εκπτώσεις. Όχι εκπτώσεις. Ξεπούλημα. Κάτω από το κόστος. Έλα, κόσμε, πάρε. Και όχι δύο φορές τον χρόνο. Όλο τον χρόνο.
Η καριέρα πήγε «περίπατο» και συμβιβάστηκα με τη θέση της γραμματέως. Η οικογένεια με τα τρία (τουλάχιστον) παιδιά φαντάζει όνειρο απατηλό. Ένα παιδί, γερό και τυχερό, μωρέ, και έχει ο Θεός… Ο κήπος εξαφανίστηκε από το ροζ σύννεφο και ο μικρός παράδεισος στο παραθαλάσσιο σπίτι μας βούλιαξε στην γκρι μας, μουντή καθημερινότητα. Δόξα σοι, να πούμε, αν καταφέρουμε να νοικιάζουμε ένα δυάρι με κάνα μπαλκόνι να απλώνουμε τα ρούχα μας. Όσο για τους όρκους αιώνιας αγάπης και τις ρομαντικές βόλτες στην ακροθαλασσιά, ούτε λόγος. Τον σταυρό σου να κάνεις αν βρεις κάποιον να σου είναι πιστός, να μην είναι τζογαδόρος και να σε βοηθάει με το παιδί. Ξεπούλημα; Και παρά τις εκπτώσεις, και παρά τις θυσίες, το «μαγαζί» εξακολουθεί να είναι άδειο.
Και κάθε φορά που περνάνε από το μυαλό μου αυτές οι σκέψεις είναι λες και με πιάνει ένας πόνος, ένας πόνος οξύς. Δεν πονάω γιατί έχασα κάτι. Πώς μπορείς να χάσεις αυτό που ποτέ δεν είχες; Πονάω γιατί όταν ήμουν μικρή φαντάστηκα πως θα έρθει η μέρα να αποκτήσω κάτι, αλλά κάποια στιγμή με προσγείωσαν και συνειδητοποίησα πώς αυτό που ονειρεύτηκα δεν θα το έχω ποτέ τελικά. Ξέρετε γιατί νιώθω έκπτωτος άγγελος στον παράδεισο που μου έφτιαξα μικρή; Γιατί τελικά ήταν ψευδαίσθηση, ήταν όνειρο, κι αν εσείς θέλετε, πείτε το και φαντασίωση…
*Η Βίλυ Αργυρούδη είναι κοινωνιολόγος και γράφει εδώ.

Μοναξιά μου όλα...

Από:  http://moirasou.blogspot.gr/2012/07/blog-post_03.html

Μοναξιά μου όλα...

Η μοναξιά "γιατρεύεται". Οι λόγοι που σε έκαναν να μείνεις μόνος;

Ξέρω αρκετούς ανθρώπους μοναχικούς. Ξέρω και άλλους που είναι μόνοι. Δυο κατηγορίες. Το πρώτο μοιάζει με "επιλογή", το δεύτερο με "αναγκαιότητα". Αναγκαιότητα που αν το καλοσκεφτείτε, όμως, προέκυψε από "επιλογές".

Με φόβιζε η μοναξιά παλιότερα. Λες και δεν μπορούσα στιγμή να μείνω μόνη μου. Έπρεπε πάντα να περιτριγυρίζομαι από κόσμο, από φίλους, από γνωστούς, από συγγενείς, ό,τι να'ναι, μόνη μου να μην ήμουν. Μετά πήγα Αθήνα. Δεν με ρώτησε η μοναξιά αν "γουστάρω" την παρέα της. Ερχόταν κάθε πρωί λίγο πριν ξυπνήσω και έφευγε το βράδυ, αργά, μεσάνυχτα, μόνο αφού πρώτα με έβαζε για ύπνο. Μόνη.

Έμαθα να μην τη φοβάμαι. Έμαθα να την εκτιμώ. Έμαθα να την σέβομαι. Να την αποζητώ μερικές φορές. Γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου, με γνώρισε κι αυτός. Κατάφερα να τον ανεχτώ, προσπάθησε να με ανεχτεί κι εκείνος με την σειρά του.

Καλή η μοναξιά. Όταν την επιλέγεις, όταν την καλείς εσύ, όταν εσύ αποφασίζεις το πώς και το πότε...

Από την άλλη, δεν έχω καταλήξει αν υπάρχουν άνθρωποι που είναι άδικα μόνοι τους. Μόνοι τους γενικά, όχι επειδή μετακόμισαν και δεν έχουν ακόμα προσαρμοστεί... Μόνοι τους γενικά, όχι γιατί χώρισαν και θέλουν να "πενθήσουν"με την ησυχία τους...Μόνοι, σαν την καλαμιά στον κάμπο...

Πού είναι οι φίλοι τους; Μήπως κανείς δεν τους έμαθε ότι η φιλία είναι "αμφίδρομο" αγαθό και συμπεριφερόντουσαν λες και ήταν από την "Πάρο" (κλασική στάση του παρτάκια), με αποτέλεσμα μόνο να "ΠΑΙΡΝΟΥΝ"και ποτέ να μη δίνουν; Μήπως θεώρησαν κάτι δεδομένο αλλά τελικά δεν ήταν; Ποιος σου είπε ότι επειδή γέννησες κάποιο παιδί, αυτό υποχρεούται να σε νταντέψει, αν ποτέ σου δεν το ντάντεψες; Μήπως όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η μοναξιά δεν είναι πάντα μια τυχαία εξέλιξη; Μήπως είναι απλά μια συνέπεια του χαρακτήρα κάποιου; Μήπως είναι μάταιο να συνεχίσεις να βρίζεις αυτούς που σε άφησαν μόνο και πρέπει να αναλογιστείς γιατί να έγινε κάτι τέτοιο;

Από την άλλη πλευρά του νομίσματος, δεν μπορώ να μην λυπηθώ τον άστεγο που κοιμάται μόνος του σε ένα παγκάκι, καθώς δεν βρέθηκε κανένα κρεβάτι να "στεγάσει" την...μοίρα του, δεν μπορώ να μην νιώσω συμπόνοια για τον ηλικιωμένο που εγκαταλείφθηκε σε κάποιο γηροκομείο και δεν έχει ένα εγγόνι να του πει ένα παραμύθι ή ένα παιδί να του φέρει ένα ποτήρι νερό.

Που θα βοηθήσει, όμως, ο οίκτος μου; Ποια είμαι εγώ που δικαιούμαι να σε λυπηθώ; Ποιος μου λέει ότι αύριο δεν θα βρεθώ εγώ στη θέση σου, ή γιατί όχι, σε ακόμα χειρότερη;

Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να στρώσω, όπως θέλω να κοιμηθώ.

Και εγώ δεν θέλω να "κοιμάμαι" μόνη...

Με αγάπη,

Βίλυ